|
Jezioro Wiktorii to największy tropikalny, słodkowodny i naturalny zbiornik na świecie. Wraz z jeziorami Kivu, Edwarda, Jerzego, Kyoga, Nawampasa zlokalizowanymi na terenach Demokratycznej Republiki Kongo, Ugandy, Kenii, Tanzanii oraz Rwandy tworzy obszar, na którym rozprzestrzeniły się ryby z rodzaju Haplochromis.
Haplochromini to rodzaj słodkowodnych ryb z rodziny pielęgnicowatych z rzędu okoniokształtnych. W Polsce jakiś czas temu zaistniała nazwa „gębacze”, która świetnie do nich pasuje z racji ich zachowań rozrodczych. Ryby te charakteryzujące się wspaniały zdolnościami asymilacyjnymi zajęły bardzo różne siedliska, a co za tym idzie wyodrębniły szereg grup troficznych, pozwalających na skuteczne i efektywne zdobywanie pożywienia.
Gębacze to ryby typowo poligamiczne, nie łączące się w stałe pary. W czasie aktu tarła decydujące znaczenie mają
umieszczone na płetwie odbytowej samca atrapy jajowe imitujące ich ikrę. Samce napinając swą płetwę i wabiąc nią
samicę prezentują owe plamki łudząco podobne do ziaren ikry, czym dopingują samicę do odbycia godów. Akt zapłodnienia to taniec obu ryb w trakcie którego samica składa ikrę, a partner błyskawicznie ją zapładnia.
Gębacze dorastają od 7 cm do 32 cm przy czym to gatunki drapieżne z reguły osiągają większe rozmiary. Do chwili obecnej w Jeziorze Wiktorii doliczono  się około 500 gatunków haplochromisów, z czego blisko połowa (około 200 gatunków) została skrajnie przetrzebiona przez sztucznie introdukowanego Lates niloticus (tzw. „okoń nilowy” - gatunek drapieżnej ryby), zmasowane połowy oraz wzmożoną
eutrofizację. Niespełna trzydzieści lat wystarczyło, aby ogromna liczba gatunków gębaczy trafiła na listy zagrożonych gatunków Czerwonej Księgi (IUCN).
Większość badań nad ichtiofauną tego jeziora i jezior satelitarnych przeprowadzili naukowcy z Haplochromis Ecology Survey Team. Jest to nazwa zespołu badawczego działającego przy Uniwersytecie w Lejdzie złożonego z holenderskich badaczy, którzy w Tanzanii w okolicach Mwanza Gulf i Speke Gulf przez kilkadziesiąt lat badali tamtejsze populacje ryb.
W Polsce ichtiofauna tego regionu jest jedną z najmniej poznanych przez akwarystów. Dlatego też zachęcamy do poszerzenia wiedzy na ich temat czemu ma służyć właśnie to miejsce.
 Zapraszamy wszystkich na Forum Aqua Terr 2010 w dniach 9-11 kwietnia 2010 do Torunia. Nasz serwis będzie referował jeden z tematów, w sobotę 10 kwietnia opowiemy o "Zwyczajach i ekologii pielęgnic z Jeziora Wiktorii ". Serdecznie zapraszamy
 Informujemy, że pojawiła się już trzecia edycja Eggspots - The Journal about fishes with eggspots. Wydawnictwo autorstwa Erwina Schramla dostępne jest on-line na stronie www.worldfish.de.
W trzecim numerze znajdziemy:
- Andreas Dunz i Erwin Schraml: Świeża krew z Egiptu - Pseudocrenilabrus multicolor importowany ponownie po wielu latach
- Steffen Fick: Badanie haplochromisów w Tanzanii Część 1 [“Haplochromis” sp. “Tanga” and “Haplochromis” sp. “Kibiti”]
- Ad Konings: Ochrona pielęgnic z Malawi
- Tim Berger: Cztery mało znane pielęgnice z Malawi [Copadichromis sp. “Verduyni Dark Blue”, Protomelas sp. "Solo”, Taeniochromis holotaenia and Dimidiochromis kiwinge]
- Mary Bailey: Opis gatunku: Metriaclima lanisticola
- Eggspots Elswhere
 We wrześniu 2009 do Polski trafił nie opisany dotąd gatunek haplochromisa przywieziony przez Erwina Schramla z Ugandy. Ryba pochodzi z jeziora Kijanebalola na południu Ugandy i jest drapieżnikiem. Osobniki odłowiono na północ od osady Rakai stąd robocza nazwa Haplochromis sp. "Rakai. Stado liczy około 30 sztuk. Zdjęcie i krótki opis ryby można znaleźć w biuletynie DCG-Informationen Inhaltsverzeichnis Sonderheft 03/ 2004 na stronach 24-25. Więcej w dziale Aktualności >>
 Z przyjemnością ogłaszamy, iż w najnowszym szóstym już numerze "Tanganika Magazyn" czasopiśmie wydawanym przez Firmę Tropheus z Krakowa w dziale "Afryka znana i nieznana" w październiku 2009 pojawił się nasz artykuł pt. "Grupy troficzne pielęgnic z Jeziora Wiktorii". Artykuł opisuje podział grupy haplochromisów pod względem ich przystosowań pokarmowych. Całość uzupełniona wyjątkowymi zdjęciami kanadyjskiego hodowcy Patricka Erikssona. Zapraszamy do lektury.
 W 2004 roku M.J.P. van Oijen opisał nowy gatunek drapieżnego haplochromisa z Jeziora Wiktorii. Dorastający do ponad 30 centymetrów nowy gatunek okazał się największym przedstawicielem rodzaju Haplochromis zamieszkującym południowe partie jeziora. Rybę nazwano Haplochromis ushindi spec. nov. Holotypy wyłowione w okolicach Mwanza Gulf przez badaczy z HEST zamieszkiwały muliste partie jeziora na głębokości 15-25 m. Charakterystycznym dla tego gatunku jest fakt, że samice są większe od samców. Wiecej informacji na ten temat w pracy pt. "Haplochromis ushindi spec. nov., the largest piscivorous cichlid in the Mwanza Gulf area of Lake Victoria (East Africa) before the Nile perch upsurge".
Nasz serwis należy do niemieckiego stowarzyszenia wspólnoty interesów hodowców pielęgnic z Jeziora Wiktorii (IgV). IgV to grupa hodowców opiekujących się wybranymi gatunkami gębaczy z dorzecza Jeziora Wiktorii. Hodowcy cyklicznie wymieniają się informacjami na temat hodowanych przez siebie gatunków oraz posiadanym narybkiem. Logo stowarzyszenia zaprojektował Frank Mahlstedt z Niemiec.
Partnerem serwisu haplochromis.unl.pl został doskonały francuskojęzyczny serwis http://www.haplochromis.org/ jeden z najbogatszych w wiedzę i materiały portali o pielęgniach z Jeziora Wiktorii.
Poniżej znajduje się link do internetowej bazy danych hodowców ryb z rodzaju Haplochromis . Można tu znaleźć osoby hodujące konkretny gatunek oraz sprawdzić czy obecnie jest u nich dostępny interesujący nas narybek. Baza obejmuje hodowców z całego świata ale przede wszystkim z Europy i USA. Pozwala ona na odnalezienie osób hodujących te dość rzadkie ryby i trudne do zdobycia ryby oraz na wymianę osobników. Mozna tu także dopisać swoją hodowlę oraz uzupełnić listę posiadanych przez siebie gatunków. Obecnie przygotowana jest przetłumaczona przez nas baza danych także w języku polskim, która właśnie została udostępniona do użytku.
|
